My Restless Mind

محض خالی نبودن عریضه

2010-12-29T00:16:00.002-05:00

مادرانه.

2010-11-16T11:24:00.006-05:00

پسرک اولین جمله زندگیش رو چند روز پیشها به زبون اورد. گفت جی کر. ما اولش فکر کردیم منظورش جیگر ه و بسیار متعجب شدیم که ما که کلمه جیگر رو اونقدر استفاده نمیکنین و چی شده که پسرک جیگر جیگر میکنه. بد کاشف به عمل اومد که پسرک داره میگه: جیش کرد.

میبینم وبلاگم کلا شده مادرانه!
این روزها سعی میکنم که پایان نامه ه رو تموم و دفاع کنم گوش شیطون کر. نجات بشریت و محیط زیست و الخ فعلا تا اطلاع ثانوی تعطیل ه.

2010-10-01T00:13:00.002-04:00

پسرک رو میخوام بذارم از فردا برای 2 روز در هفته مهد. حالم بده. مادر بودن چقدر سخته. 7-8 صفحه فرم دادن دستم که پر کنم. تو یکیش نوشتن اینجا در مورد بچه تون بنویسن تا بهتر باهاش آشنا بشیم. آخه من کودومشو بنویسم؟ اینکه بد از خواب بد از ظهر دوست داره یه 10 دقیقه تو بغلم باشه و با هم برقصیم و بخندیم. اینکه دماغمو فشار میده که من براش بوق بزنم. قلبم تیر میکشه.

داره یواش یواش راه میوفته. 3-4 تا قدم برمیداه...بد وایمیسه ذوق میکنه.

نگرانه فردام، دلم گرفته.

تولد (قسمت تصویری) ب

2010-08-14T01:52:00.006-04:00

این هم تصاویری از کیک های مامان پز سبوس دار

یک سال بعد

2010-08-03T00:50:00.005-04:00

پسرک یک ساله شد.

1- باورم نمیشه
2- عصر قراره با اتقاق خانواده تولدش رو جشن بگیریم وآخر هفته به اتفاق دوستان بچه دار. جای تمام خاله هایی که نیستن اینجا خالی
3- برای پسرک کیک پغتم. دستور کیک رو تغیر دادم تا کم ضرر تر شه. اصولا این دفعه اوله که دارم کیک از روی دستور درست میکنم. همیشه از جعبه های آماده درست میکردم.
4- زن پسر دایی ه میگه تولد اولشه و باید جینگول باشه. که من بهتره براش کیک فلان و بهمان سفارش بدم. من اما نمیدونم چرا نمی تونم جینگول باشم.
5- توجه داشته باشین که کیکی که آرد شو با آرد سبوس دار عوض کردین، شکرش کمتر اونچه دستور پخت گفته ریختین و وانیل هم نداشتین توش بزنین پف نمکنه و زیبا و دلانگیز از آب در نمیاد
6- به مدعوین گفتیم ما داریم تمرین مصرفگرا نبودن میکنیم و لازم نیست کادو بیاران
7- نکنه من دپرسم؟ چرا آخه من جینگول نیستم؟ یادم میاد برای جشن عروسی م هم هیچ آرزوی جینگولکانه ای نداشنتم. تنها آرزوم این بود که کنار دریا و با حضور دوستانم دور یه آتیش عهد زناشویی ببندیم

8- یادتون باشه انگور وارداتی نخورین، ضرر داره. شنیدن ایران هم از انگورهای شیلی میارن. مدل وطنی بر هر مدلی ارجهیت داره. از من گفتن.

2010-06-29T23:18:00.002-04:00

دارم هوش جنسی خانوم شین رو میخونم. اون وسطهاش با فونت بولد نوشته:
"بچه ها برای رفتن هستند نه برای ماندن. خودتان را گول نزنید."
2-3 بار این جمله رو میخونم. یادم باشه فردا پسره رو بیشر بو کنم، بیشتر نگاه ش کنم بیشتر تو آغوشش بگیرم.

2010-06-11T00:40:00.005-04:00

این روزها حضورم مادرانست ...پسرک بزرگ شده و من یواش یواش تو قالب مادری جا افتادم. دنیام عوض شده. دو سال پیش ازاین ذهنم درگیر مقولات محیط زیست ، توسعه پایدار و این حرفها بود. این روزها اما نون می پزم ، نون سبوس دار. تو باغچه ریحون کاشتم و گوجه و جعفری. پسرک رو به پشتم آویزون میکنم و خانه داری میکنم. پسرک سینه خیز همه گشه های خونه رو وجب میکنه. دیگه جارو کشیدن آخر هفته آقای شوهر کفاف گو نیست. این روزها (بچه به پشت) جارو برقی هم میکشم.
م

درج احوالات مادری و تغیرو تحولات پسرک

2010-05-14T01:32:00.012-04:00

مامانم چند ماه پیشها بهم گفت یه دفتر برام گرفته که از یاشار بنویسم توش. گفت یادش نیست ما چند ماهگی دندون در اوردیم، کی راه افتادیم، کی به حرف افتادیم. گفت بعدا دلم میسوزه اگه در مورد این دوران بچه م چیزی ثبت نکنم. گفتم مادر خانم چه نشسته ای که دخترت وبلاگ داره و این چیزها رو هم قرار اون تو بنویسه.

خلاصه اینکه قرار بود اینجا از پسرک هم بنویسم و از تجربه مادر شدن. نشد که زیاد بنویسم. امروز پسرک نه ماه و یک هفته و چهار روزه شه (بنا به این لیلی پای بالای صفحه).

این هم اخبار پسرک برای بهاره چندین سال دیگه:
پسرک 6 تا دندون داره به تاریخ امروز. بهتره بگم 5 تا و نصفی. شیشمش تازه سر زده. سینه خیز راه میره. چهار دست و پا نه هنوز. هنوز شیر بهاره نشان میخوره.از شیر دادنش لذت میبرم، کمتر شیر میخوره تازهگی ها. ...

فعلا همین.

عروس خسته.

2010-05-08T23:06:00.002-04:00

دو هفته و نیم ه میشه که پدر و مادر شوهر اومدن پیشمون. آدمهای خوب و دوست داشتنی هستن اما زیادی هر چیزی شاید زیاد دلپسند نباشه. امروز داشتم احساس کردم که خسته شدم دیگه. دلم میخواد تنها باشیم. خودمون 3 تا. حالا دارم فکر میکنم من هم یه روزی میشم مادر شوهر که وقتی میرم دیدن پسرک عروس، یا دوست دختر ،یا پارتنرش پیش خودش آرزو میکنه کاش زوتر شرم رو کم کنم.

2010-04-28T23:42:00.004-04:00

روزی 5-6 پست مینویسم تو ذهنم نا سلامتی. در مورد موضوعات مختلف و به زبانهای مختلف. اونهاش که تخصصی ه که معمولا به زبان فرنگیه. اونهایی که سرچشمه از نگرانی های من میگیرم (نگرانی از کیفیت غذا و تخریب تدریجی محیط زیست و الخ ه) هم معمولا به زبون انگلیسن ویه جورهایی جاشون تو این وبلاگ نیست. اون پیستهای فارسی م رو هم معمولا یا در موقع رانندگی به ذهن میرسه یا گلاب بروتون تو دستشویی. خلاصه اینجوریهاست که جور نمیشه اینجا بنویسم....

2010-04-18T01:02:00.004-04:00

اگه متوجه بشین که خیلی چیزهایی که تو زندگی هر روزتون استفاده میکننین ترکیب خطرناکی از مواد شیمیایی بعضا مضر و سرطان زاست چی کار میکنین؟ اون کرم زیر چشم یا همین ماتیک و سرخاب!!. چک کردم لیست لوازم آرایشهای خطر ناک و، باور بفرمایید روژگونه لانکم ش هم تو لیست پرضرر هاست. من اصولا اهل آرایش نیستم اما سالهاست یه خط چشم میکشم و کمی رنگ به گونه های محترم میزنم که از حالت رنگ پریدگی دربیام. حالا برای همین دو قلم رنگ هم دچار شک و تردید و اضطراب شدم. این هم پروسه ذهنی من در جلوی آینه این روزها:

ذهن بهاره 1: ولش کن نمیخواد این سم ها رو به خودت بزنی. ارزش ه ریسکشو نداره.
ذهن بهاره 2: آخه رنگ پریده و بی رنگ میشم ها. مگه یه روژگونه چقدر ضرر داره. ول کن تو هم. میخوای بعدا حسرت بخوری که حیف شد وقتی جوون بودم از ترس همه چی رو به خودم حروم کردم
ذهن بهاره 1 : مساله ترس نیست که. سرطان که شوخی بردار نیست. یا نزن یا برو مدل طبیعی گیاهی شو بگیر.
و این مکالمه همچنان ادامه داره. ب

2010-04-08T11:18:00.003-04:00

همیشه فکر میکردم مشکل از رشد سریع موهامه که پشت گردنم تند تند بلند میشه و به شونه هام میرسه. دیروز اما عکس یکی از دوستان رو با موهای کوتاه دیدم و تازه دوزاریم افتاد که مشکل از گردن کوتاه منه.

2010-04-08T01:12:00.003-04:00

بفرمایید: این هم ترکیب موی ایرانی و هلندی. یعنی این موها کلا آسمانگرا شدن.

2010-04-07T17:11:00.001-04:00

I was thinking today.... I need to reinvent myself again. I think I have done it before....
Just need to have the courage for it.

2010-04-07T17:08:00.001-04:00

نشد یه پست جدید بنویسم که سال جدید رو با پست مربوط به اعصاب خراب شروع نکنم.

2010-03-08T23:44:00.001-05:00

پوز دادن افراد شدیدا میره رو اعصابم. یعنی‌ اصلا منقلب‌ام میکنه. یادم میاد فرشته تو کلاس بنیان میگفت اگه یه چیزی رفت رو اعصاب تون نشونه اینه که دگمتون زده شده، یعنی‌ خودتون هم این مشکل رو دارین. حالا تجسم بفرمائید که وقتی‌ در معرض !! پوز قرار میگیرم هم حالم بد می‌شه هم نگران میشم که‌ای داد نکنه من هم (بالقوه و یا بالفعل) دچار همین مشکل باشم.

2010-03-08T15:43:00.003-05:00

عجب دوره زمونه ایی شده..آدم وقت نمی‌‌کنه دو کلمه اینجا بنویسه.

دیروز با یه دوستی‌ تلفنی حرف میزدم. گفت دیگه همه کارهای هیجان انگیز زندگی‌ مونو کردیم. الان تو دهه سوم زندگی‌، ازدواج کردیم یا پارتنر داریم، بعضا بچه دار شدیم، مسیره شغلی زندگی‌مون یه جورایی معلومه.. و خلاصه دیگه هیجان میجان هیچ. بهش گفتم شاید بازم هیجان باشه. من هنوز منتظره چیزهای دیگه هم هستم. مثلا یکیش داشتن یه ان جی او که بشه یک جا، آفریقایی، ایرانی‌، قطب ئ‌‌ جنوبی، بشه یه کاره خیر خواهانه کرد. یه روزی که شغلم و کاری که می‌کنم باعث بشه بهبودی زندگی‌ یه نفر یه گوشه این دنیا بشه.

شما چی‌؟ شماها چه چیز هیجان انگیزی برای فرداهاتون آرزو دارین؟

2010-02-24T00:02:00.006-05:00

خودمو داشتم برای یه پرزانت ه کوتاه آماده میکردم. قرار بود تو یه دبیرستان برای هفته آشنایی با فرهنگ‌های دیگه در مورد خودم و ایران حرف بزنم. "سلام، من بهاره شیش ساله که به آمریکا مهاجرت کردم، ازدواج کردم و مادره یه پسره کوچیک هستم...." باورم نمی‌شد. این جمله که ناخوداگاه به زبان اورده بودم کلی‌ ذهنمو مشغول کرد.... تکرا کردم، مامانه یه پسر کوچیک.. مامانه یه پسره کوچیک....

جلوی آینه میرم... باورش سخته... هنوز همون شکلی‌ ام... موهامو کوتاه کردم اما، مثل وقتی‌ ۲۱ یا ۲۲ سال م بود. دوره چشمام یه هاله سیاه که نشون از ۶ ماه کم خوابی‌ و نه خوابی‌ میده. بین سیاهی موهام رگه‌های سفیدی نشسته. یه موجود کوچیک هست که از وجود من میخوره، که تو بغل من آروم مشه...

هنوز اما همون شکلیهم، هنوز عینک میزنم...ابروهای پرپشت دارم، تند تند حرفم میزنم. قلبم اما تازگیها تند تر میزنه و بعضی‌ وقتها فکر می‌کنم اگه هرروز این موجوده کوچولو رو بو نکنم قلبم از حرکت می‌‌ایسته.

2010-02-17T16:30:00.000-05:00

این مقاله رو فعلا داشته باشین:

"چه‌گونه مادر شدن شما را بهشتر می‌کند"

2010-02-10T15:14:00.002-05:00

اون وقتی‌ که بشه آدم بیاد یه دل بنویسه نیست... نشده تو ۲-۳ ماهه گذشته. زندگی عوض شده به معنی‌ واقعی‌ کلمه. وقتی‌ پسرک بیداره نمی‌خوام آن‌لاین بشم، دلم نمیاد. ساعتهای خوابش هم کمتر شده. وقتی‌ هم می‌‌خوابه هزاران کار مونده و عقب مونده هست که باید انجام بشه...

این پست شده پست غور غور کنان اما خواهر انوشه تا حاالا ۲-۳ بر رسما و کتباً تقاضا یه آپ دیت کردن کرده. گفتم بیام اینو بنویسم که طلسم این وبلاگ بشکنه.

همین فعلا.

درد دل زنانه

2009-11-16T23:44:00.003-05:00

من تو لباسام جا نمی شم. ماهای اول بعد از زایمان همچنان به پوشیدن لباسهای حاملگی ادامه دادم. اما دیگه فصل اون لباسها گذشته. دیگه توهیچ کدوم لباسهام جا نمیشم و دست و دلم به لباس سایز بزرگ خریدن نمی ره ( توجه بفرمایید که من یه اصفهانی ضد کپتالیستم و به صورت دیفالت هم دست و دلم به خرید نمیره). منتظر بودم سایزم تعدیل بشه که گویا خبری ازش نیست. شما مادران عزیز با سابقه شیر دادن چی تجویز میکننین. آیا لازمه که از رو برم و مقادیری لباس سایز بالا ابتیاع کنم؟

2009-11-11T11:28:00.002-05:00

پسرک روز به روز بزرگتر میشه.
مهتاب ، دوست دوران دبیرستان برام نوشته که قدر این روزها رو بدونم، که موجودی به این معصومی دیگه پیدا نمیکنم. میخوام تو هر لحظه زندگی م به اندازه یه ابدیت زندگی کنم.
یه چیزی تو وجودم داره رشد میکنه. داره بزرگ . بزرگتر میشه . پوست م داره کشیده میشه.
همین

2009-11-04T20:50:00.001-05:00

Momy spend more time with me, not at your computer and weblog and such....!!!!

2009-11-04T20:49:00.000-05:00

ون بوکهولد ه جونیور

2009-10-28T22:15:00.004-04:00

بیا مانا جان این هم یه عکس دیگه از جونیور. مال همین امروزه.
ب

2009-10-12T13:04:00.003-04:00

بعضی وقتها دچار تناقض میشم. بهاره امروز و بهاره پارسال همین موقع خیلی باهم فرق میکنن. اصلا هیچ شباهتی بین شون نیست.

همین فعلا.

2009-10-08T18:15:00.003-04:00

وقت سرخاروندن نیست. زندگی با سرعت درحال تغییره. وقتی پسرک میخوابه تازه سختره. باید ببینم که برم سریع یه چیزی بخورم که از گشندگی هلاک نشم، یا برم دستشویی. تخت خواب رو درست کنم، یا لباسام که مدال شیر بالا آورده داره رو عوض کنم یا لکه لباسای پسرک رو بگیرم یا اینکه یه دست رخت بریزم تو ماشین یا رختهایی که چند روز پیشها شستم رو تا و جمع کنم. یا اینکه برم تو آشپزخونه و ماشین رو خالی کنم و ظرفهای کثیف روی کانتر رو بچینم توش. شام هم که حتی نمیشه فکرشو کرد. در همین هیری ویری هم پسرمون بیدار میشه بدون اینکه من کاری از پیش برده باشم.
خلاصه اگه انتظار افکار روشن فکرانه دارین فکر نکنم اینجا تا مدتها چیزی پیدا نخواهد شد

البته دستاورد و اکتشافات جدید هم بعضا پیش میاد. مثلا تازگی ها کشف کردم کلید موفقیت در تمیز کردن لباسهایی که در اثر انفجار پوپ پوپی میشن لکه گیریشون در اسرع وقت. !!!!

این هم مسبب تغیرات

2009-10-02T15:52:00.002-04:00

من در این مدت که ننوشتم بچه شیر نمی دادم. یه دست سرما خوردم، بد فنقل از من وا گرفت و دستمون بند بود. حالا خوشبختانه حال دوتایی مون خوبه.
خدا این مادرها رو نگه داره. این مدته مامانم به نوه و دختر داری مشغول بوده. دعاشم برسه به شیدا که با تاکید و تکرار فراوان قانعمون کرد که جای دور نریم و در همین دهات خودمون و نزدیک مادر و خانواده بمونیم.

زندگی سرشار از توالی شیر دادن و به بچه رسیدنه. اون وسطها هم مقداری رخت شستن و لکه گیری و الخ صورت میگیره. کلا وقت سر خاراندن نیست. واقعا مادرها قبل از پوشک یکبار مصرف و اسپریها لکه بر چطوری از عهده بر می امدن؟

پسرک دست راستشو هفته پیش تو حموم کشف کرد. یک روز هم چشماش چپ بود از به دست تازه کشف شدش نگاه کرد. این هفته هم دست چپش کشف شد.

همین ... بعدا میام بقیه ماجرای زایمان رو مینویسم.

تجربه زایمان از نو ع بهاره ایش -قسمت اول

2009-09-22T12:06:00.005-04:00

تجربه زایمان تجربه به یاد ماندنی و منحصر به فردی بود. تو دوران حاملگی خیلی نگران تجربه زایمان و اینکه از عهده ش برمیام بودم. ترس از اینکه انرژی و قدرت کافی برای بیرون آوردن بچه رو نداشته باشم. یه جورهایی هم نگران بودم که تو پوزیشن زایمان چطور قرار معذب نباشم و رو بیرون دادن بچه تمرکز کنم (از نظر شرم و حیا و این حرفها).

و این هم آنچه بر من گذشت.

تو آخرین ویزت دکترم جناب دکتر اعلام کردند که بچه حسابی پایین ه و من هم یک سانت دایلیت شدم (این دایلیت معادل فارسیش چیه؟) و چون دکتر جون هفته بعد و به عبارتی 4 روز بعد از روزی که به عنوان روز زایمان براورد شده بود میرفت مسافرت پیشنهاد کرد که اگه تا روز براورد شده ،که دوشنبه بود، فارق نشده بودم برم بیمارستان تا اندیوسم کنه. (شرمنده اخلاق ورزشی تون معادل فارسی ایندیوس چیه؟) ما هم که کلا خیلی طبیعت گرا و این حرفها هستیم و با مداخله علمی، پزشکی، شیمیایی کلا مشکل داریم ؛ گفتیم دکتر جان ما در این 3 روز مونده تمام کارهایی که باعث شروع زایمان میشه رو انجام می دیم. در چند روز مونده ما روی توپ ورزش مون هی نشستیم و بانس زدیم، رفتیم راه رفتیم و .... (این .... رو چون نمیدونم بچه زیر 18 سال اینجا رو میخونه یا نه مجبور شدم سانسور کنم ). خلاصه شب یک شنبه 10 دقیقه قبل از سرو کردن شام، در حالی که مادر شوهر غذای هلندی مورد علاقه منو و پودینگ شکلات درست کرده بود، کیسه آب این جانب پاره شد. از اونجا که میدونستم نباید نزدیک زایمان غذا خورد با شکم گرسنه رفتیم بیمارستان. (هنوز که هنوزه من حسرت اون شام رو میخورم مخصوصا که تا 24 ساعت بعد اجازه نداشتم چیزی بخورم).
رفتن به بیمارستان همان و بستری شدن همان. از اونجایی که من هنوز دردم شروع نشده بود گفتن تا صبح صبر میکنیم و اگه تا اون موقع وارد پروسه زایمان نشده بودم باید ایندیوس بشم. از اونجایی مه بعد از پاره شدن کیسه آب احتمال عفونت هست تا 24 ساعت بعد باید بچه به دنیا بیاد. فردا صبح هم شد و من دردم شروع نشده بود. خلاصه اینکه ما رو از ساعت 6 صبح وصل کردن به داروی درد (اسمش همینه دیگه؟). تا ساعت 12 مرتبا میزان دوا رو زیاد میکردن و من همچنان دردم شروع نشده بود. تا اینکه حدودهای 12 و نیم دردم گفت. و اما درد. اینجا در خارج ما اکثر زایمانهای طبیعی با بی حسی یا همون اپیدورال ه. یعنی اگه نخوای اپیدورال رو تو بیمارستان براشون عجیبه. مگر اینکه سرت بوی قرمه سبزی بده و بخواهی بدون مداخله شیمیایی و کاملا طبیعی بچه ت به دنیا بیاد. از اونجا که احتمالا حدس زدید و من هم سرم بوی قرمه سبزی میده، می خوستم تا اونجا که میشه درد رو تحمل کنم و اگه دیگه نشد از بی حسی استفاده کنم.
تا اینجا شو داشته باشین تا من برم بچمو شیر بدم. . .

یاشار

2009-09-19T14:17:00.004-04:00

حالا این پسر ما کجاش شبیه منه به نظر شما

یتا پسر

2009-09-17T14:19:00.006-04:00

اینجوری ها بود که به قول یزدیها ما یتا پسر ( به کسره ی و ضمه پ ) پیدا کردیم و همینطور که اون بالا نشون میده بچه ما یک ماه و دو هفته ش شد.

در همین راستا اسم این وبلاگ رو باید عوض کرد به

My Sleep-less Nights.

It's Sad Sad Situation

2009-06-21T21:49:00.002-04:00

آیا مانیتور نوزاد لازمه؟

2009-06-05T13:29:00.002-04:00

سوال از مادران محترم:
آیا مانیتور تصویری و صوتی ، یا فقط صوتی لازم و مفیده؟

همین فعلا.

باز هم در راستای ثبت شدن و این حرفها

2009-06-03T08:25:00.006-04:00

لیست کارهایی که امروز باید انجام شه:
1- پر کردن و پست فرمها ی اهدای خون امبیلیکال کورد. شرمنه مغز کوچیکمم فارسیم خراب شد رفت. فارسی امبیلیکال کورد چی میشه؟
2- تماس با متخصص شیردهی و گرفتن اطلاعات در مورد کلاس و گروهای پشتیابانی و غیره به توصیه خواهر طاهره. این هم از عواقب زندگی های مدرن این دور و زمونست، مگر نه اگه تو مثل قدیمها تو یه خانواده بزرگ بودیم که به هرحال یه نفر از اطرافیان بچه کوچیک داشت احتیاجی به کلاس و این حرفها نبود.
3-کار کردن روی تزم که هر چی میگذره تمرکز کردن روش سختر میشه.
4- نهار، نهار...یه فکری برای نهار بکنم که گشنه نمونم.
5-دکتر ساعت پنج. یادم باشه لیست سوال هامو با خودم ببرم.
6- نگران بودن؛ نگران شدن . احساس نگرانی کردن در وعده های مختلف.

آیا باید برای اینکه مادر گوگول مستانی نیستم هم نگران باشم؟ از اینکه تا حالا اینجا قربون صدقه موجود کوچیک درونم نرفتم؟ از اینکه بعضی وقتها احساس میکنم شدم مثل موجودات فضایی و یه موجود فضایی دیگه تو دلم زندگی میکنه؟
آیا ایراد داره که برای بچه م پیانو نزدم، موسیقی موتزازت نذاشتم ( که بنا به روایتی باعث ازدیاد هوش میشه!) و هزاران آیا دیگه.

یکی باید بیاد منو با بیل خاموش کنه.

Cut off line

2009-06-01T10:46:00.004-04:00

این مدته همه ش درگیر این موضوعم که آدم اصولا باید چطوری و بر چه پایه ای تصمیم بگیره و به قول این خارجیها خط برش* باید کجا باید باشه.

جریان از این قراره که با پیشینه علایق محیط زیستی اومدم اینجا یک دانشکده رادیکال رفتم، با یک سری دوستهای گیاه خوار و هیپی هم رفت آمد کردم و تبدیل به معجونی شدم که نگو. خلاصه در مورد هر تصمیمی سعی می کنم لایه های مختلف تاثیرات اجتماعی، فرهنگی، ومحیط زیستی ش رودر نظر بگیرم. حالا با ورود عضو جدید خانواده همه چی به نظرپیچیده میاد. این به خصوصا تو جامعه مادیات زده اینجا سختره. دونستن اینکه چه چیزی واجبه، چه چیزی لازم و چه چیزهایی غیز ضرروری مدته حسابی ذهن مو مشغول کرده

Cut off line= *

می نویسم که ثبت بشم از نظر کلا و این حرفها

2009-05-29T05:59:00.013-04:00

خواهرمون شین گفته بنویس که این لحظات رو ثبت بشه..این هم منم در حال ثبت شدن.

یک عدد بهارهء نگران:

ساعت شش صبحه، از حدودهای 4 تو تخت غلط خوردم. نگرانم. لیست کارهایی که باید تا 2 ماهه دیگه تموم شه رو چند بار تو ذهنم مرور کردم. دو روز پیش خونه خریدیم. چند هفته گذشته درگیر کارهای خونه بودیم. اصولا ما کلا مدلمون اینطوریه. همه کارهای مهم زندگی مون رو با هم میکینم.

دوباره تو ذهنم کارهایی که باید انجام بشه رو مرور میکنم. رنگ اتاق بچه در اولین فرصت که اگه قراره بویی ، گازی چیزی داشته باشه بره. (.....حالا بماند که ما کلا چطوری به این زودی رنگ انتخاب کنیم). تخت و کمد بچه رو چیکار کنیم؟ بعد از یک ماه تحقیق و تفحص بلاخره یه چیزی انتخاب کرده بودیم که در تحقیقیات آخریه متوجه شدیم که ای دل غافل نود در صد مبلمان بچه و (هر مبلمانی) رنگ ، پولیش هایی داره که برای نوزاد خوب نیست (کلا رنگ و پالیش برای هیچ سنی خوب نیست مگر اینکه کم وی او سی یا بدون وی او سی* باشه). ایضا چسبی که تو نؤپان استفاده میشه فورمایدروهاید داره که اون هم خوب نیست. آپشن ها سالم خیلی محدوده و میشه مبلمان تمام چوب با رنگ یا پولیش آب یا طبیعی که فقط چند تا از مارکهای فانتزی و سوسول انگیز دارن و دو سه برابر قیمتشه ( متاسفانه کلا اینجا تلاش درجهت سلامتی و ارگانیک بودن سوسول بازی حساب میشه!). حالا ما کلا ضد مادیات و ضد کپیتالیستی هم هستیم که خودش تصمیم گیری رو سختر میکنه.. ..... ...

آه... تو این دنیای پر از آلودگی ( هم فیزیکی هم غیر فیزیکیش) و خطر من چطوری قراره بهترین و سالمترین تصمیمها رو بگیرم؟ چطوری قراره از یه بچه روسالم نگه دارم و ازش نگهداری کنم.

لیستم هنوز ادامه داره...سرم داره گیج میره...

همین

*= Low-VOC or no-VOC

همینطوری

2009-05-28T07:47:00.006-04:00

اینقدر اینجا ننوشتم که دیگه روم نمی شه بیام چیزی بنویسم.
اومدم بگم بعد از ماه چهارم که حال بدی ها و گلاب به روتون ها تموم شد دیگه خیلی سخت نبود. البته الان احساس میکنم مغزم اندازه یه نخود شده. حافظه و هوش و حواس هم که هیچ.
دوماه دیگه مونده و ما هنوز هیچ کاره خاصی نکردیم. انشالا در دوماه آینده.
دیگه اینکه از اونجایی که درخارج امپریالیستی ما اصولا 2 بار بیشتر سونگرافی نمیکنن (مگر اینکه از مادر سنش از 35 بیشتر باشه یه مشکل خاصی باشه) و بچه ما هم در این دوبار جنسیتشو نشون نداد ما هم تصمیم گرفتیم جنسیتشو چک نکنیم وسوپرایز بشیم. (البته من تا دو هفته پیش فکر میکردم برم چک کنم اما آقای شوهر اصرار داشت که چک نکنیم. از اونجایی که مغز من اندازه یه نخود شده آقای شوهر به سادگی مخ منو زد!)

در راستای اینکه ابن مدته زیاد به زایمان فکر میکنم این ویدیو رو هم ببینین. دیدن ویدیو به آقایونی که از مشکل حجب و حیا رنج میبرن وخانمهایی که تو فاز بچه و بچه داری و بچه دار شدن نیستن توصیه نمیشه.

همین فعلا
....

نگفته ها یا کمتر گفته های دوران بارداری

2009-03-03T16:04:00.014-05:00

از اونجایی که موضع من کلا واقعگرای غیر خوشبینانه ست، یه یک ماهی زده بود به سرم که بیام از سختیهای دوران بارداری بنویسم. تا اون جا که یادم هر چی به چشمم خورده بود از دورن بارداری در مورد اون قسمتهای گل وبلبل بوده. حتی اگه اشارهای به بحران های این دوران شده بود همیشه در فضای رنگارنگ این دوران خیلی به نظرم نیومده بود. خلاصه من وظیفه وجدانی اخلاقی خودم میدونم که یه افشاگری از دوران 3-4 ماه اولیه یا به قول فرنگی ها اولین ترایمستر بکنم. از اون گذشته الان بزنم به تخته 2-3 هفته ست حالم بهتر شده و نگرانم اگه اینها رو ننویسم وقتی بچه شروع به تکون خوردن کرد و من هم وارد مرحله گل و بلبلی شدم خودم هم قسمت اول ماجرا یادم بره.

جریان از این قراره که زندگی و سیستمهای حیاتی به اون صورتی که همیشه میشناختین یه دفعه مختل میشن. به این صورت که نه میشه مثل قبل غذاخورد یا بهتر بگم اگه هم بشه غذا خورد به "گلاب به روتون" منجر میشه؛ نه مثل قبل میشه خوابید؛ و کلا سیستم گوارش هم نه تنها از لحاظ ورودی ارور می ده بلکه در جوانب خروجی هم دچار اختلال میشه. علاوه بر اینها سطح انرژی پایین میاد و به میمنت قدرت بی سابقه حس بویایی این دوران متوجه میشین که اصولا دنیا و تمام اطرافتون چقدر بد بو بوده و شما بی خبر بودین. اگه مثل من هیچ وقت در زندگی تون نه مشکل بیخوابی داشین، نه مشکل گوارشی، و نه مشکل تغذیه؛ به نظرتون میاد که دنیا داره رو سرتون خراب میشه (البته فکر کنم یه نمه هم باید لوس بود برای این طرز فکر). اوه، اینو یادم رفته بود اگه مثل من از دوش آب خیلی داغ لذت میبرین و با وجود عقاید شدید محیط زیستی، این یه رقم رو به خودتون تخفیف دادین و از ایستادن زیر آب داغ احساس آرامش و رخوت لذت بخشی میکنین؛ باید به حظورتون برسونم که احتمال داره این موهبت هم در این دوران ازتون گرفته بشه. من که دیگه تحمل دوش آب گرم رو نداشتم. این که سهله؛ من تحمل هیچ نوشیدنی گرمی رو نداشتم.

تازه فکر نکنین سختیهای این قسمت فقط برای خانمهاست. نخیر. همسران و همپایان مهترم هم دوران سختی رو خواهند داشت. تجسم بکنید که دیگه نمشه غذا پخت چون بد جور بو میده، نمی شه ظرف شست چون دیدن ظرف کثیف گلاب بروتون رو تحریک میکنه. خرید خونه نمی شه کرد چون سوپرمارکتها بو میدن. رخت نمشه شست چون بوی مواد شوینده و ماشین لباسشویی حال آدم رو بد میکنه و تازه اگه ماشین از جلو پر میشه خم شدن کلا دل و رودتون رو بهم میریزه. خلاصه همراهان محترم تنها میمونن با کارهای خونه و همسری که هنوز هیچ اثار ظاهری از بارداری نداره اما تمام سیستمهای حیاتیش بهم ریخته.

البته شدت و حدت (؟) این تغییرات در افراد مختلف متفاوته و همه اولین ترایمستر سخت رو تجربه نمیکنن و گویا من تجربه سخت تری از حد متوسط داشتم. اونطور که اطرافیان از ملیتهای مختلف در مورد شرایط من نظر دادن این بود که تمام این حال بدیها نشانه خوبی ه و علامت حضور هورمنهایی که برای بارداری لازمه. ....بگذریم .....الان که اینها رو نوشتم احساس میکنم نتونستم حق مطلب رو ادا کنم و شدت سختی اون چند ماه رو بیان کنم. راستشو بخواین خودمم داره کم کم فراموشم میشه. اصولا فراموشی موهبت بزرگیه.

همین!

Image Source: http://pregnancy.glam.com/articles/detail/trimester_truths_what_really_happens_in_each/

سایز مغز بنده

2009-01-23T11:23:00.001-05:00

دوستان به زودی ، یعنی تا دو سه ماه دیگه؛ من دچار انقباض مغزی چند ماهه میشم. خلاصه اگه یه روز زنگ زدین یا نامه دادین دیدن نمیشناسمتون حمل بر بی وفایی من نذارین. مشکل از کم شدن حجم سلولهای مغزی بنده است. میگن خودش بعد ازچند ماه بر میگرده سر سایز اولیه.

من که به نظرم این موقعیت خوبیه که تمام نگرانی ها و دغدغه هایی دنیوی؛ محیط زیستی؛ جهانی رو در موقع انقباض مغزیم بریزم دور و موقع انبساط سلولهای مخمو پر کنم از افکار گوگول مگول.

باور ندارین اینو ببینین.

اضطراب

2008-11-07T15:32:00.003-05:00

پرده اول
مکان: همین جا- زمان: شیش و نیم روز در هفنه
انگار خودمو گم کردم. مخاطبمو گم کردم، وسیله ارتباط با محیط بیرون رو گم کردم.
زندگیم به سه قسمت تقسیم شده: قسمت ایرانی/فارسی؛ قسمت فرنگی/ با زبون انگلیسی؛ و یه قسمت فرا مکانی که زبان ارتباطی نداره و نمیدونه چطوری با محیط بیرونش ارتباط برقرار کنه و لال مونی گرفته! حلقه ارتباطی بین بخش های وجودیم گم شده.

میان پرده
مکان: کله بنده!- زمان: نامعلوم
از تجسم اینکه خود محورم حالم بد میشه؛ انگار خود محورم اما...تو این پست های اخیر فقط از خودم نوشتم

پرده دوم
مکان: یه دانشگاه دریه کشور امپریالیستی - زمان:همین هفته پیش
مشاورم میگه زیادی نگرانم؛ بعد ادامه میده: هیچ وقت در مورد درمان اضطراب با دارو باهات حرف زدم. نگاهش میکنم...میگم یه مشکل هست من اصولا نسبت به قرص خوردن یا هر گونه ترکیت شیمیایی رو وارد بدن کردن نظر خوبی ندارم. انگار قانع نشده، ادامه میدم که عرضم به حضور محترمتون که به عنوان مثال قرص زدحاملگی نمیخورم چون به نظرم به عوارض جنبیش نمی ارزه، موهامو رنگ نمکنم چون مواد شیمیاییه؛ اصولا سعی میکنم نوشابه نخورم و .... میزنه زیره خنده...میگه من که میگم زیادی نگرانی.
حالا ازهفته پیش یه نگرانی جدید به نگرانی هام اضافه شده، نکنه تمام عشق و انگیزهای که برای حفظ انسانیت و محیط زیست دارم از اضطراب درونیم سرچشمه گرفته.

پرده آخر
مکان: بارگاه خلقت. زمان: یه چند لحظه قبل از تناسخ بعدیم
"خوب بهاره جان نگفتی آخرش کودوم پکج* رو میخوای." کلافه ام. میگم "میشه لطفا جزییات دوتا انتخاب آخرمو برام بخونین؟"( الکی که نیست قرار مسیر کل زندگیمو تایین کنم). شروع میکنه:" یکی از انتخابات بر محور مادیاته. تو این انتخاب پاداش مالی یا قدرت برات خوشبختی به ارمغان میاره. مبتونی در زندگی اطرافیانت تاثیر مثبت بذاری اما همه چیز از مجرای مالی تعقیق پیدا میکنه"." آپشن ه دیگه ت شباهت زیادی به زندگی قبلیت داره". در حالتی که داره سرشو به علامت تعجت تکون میده ادامه میده: "من والا نمی دونم چی بگم اما تو فایل بازنگری زندگی قبلیت به مراتب نوشته شده که این آخرین باریه که میخوای اختیار زندگیتو بدی دست وجدانت." هنوز داره سرشو تکون میده."در انتخاب دومت قراره(دوباره) سنگ مظلومین رو به سینه بزنی و نگران بشریت باشی. راستی تو فایلت دیدم مشاوره هم زیاد کردی اما انگار فایدهای نداشته. به هر حال تصمیم خودته اما یادت باشه اگه تو یه زندگی هم بری یه کم کیف و حال دنیای مادی رو هم بکنی بد نیست. بد از اینکه یه سری بحث های مفصل با اقتصاد دانهای قرن بیست و بیست و یک داشتیم این بالا دیگه ما ها هم قانع شدیم که مادیات میتونه جواب همه سوالها باشه. آلان هم یه پروژه مطالعی داریم که یه راه جدید از تکامل مادی بزنیم به نیروانا .قراره مدیرت اینجارو هم بزارین برای مناقصه. خلاصه خود دانی!"
در خواست یه 5 دقیقه (به وقت ابدیت) وقت اضافه برای تصمیم گیری میکنم. یه فرشته دیگه با یه لیست از در وارد میشه. "بیا این هم لیست مشکل ساز ترین کشورها در 100 سال آینده." "گفتی این لیستو برای چی میخوای؟ آخرین نفری که این لیست رو خواسته بود خودت بودی قبل از تناسخ قبلیت." سرمو میندازن پایین. "برای انتخاب ملیتم

Package=*

دگرگونی از نوع زنجبیلی

2008-10-30T14:07:00.002-04:00

گفته بودم که یه جورایی عوض شدم یا نه؟

مثلا تا همین یکی دوسال پیش تحمل هیچ چیزی که از کنار زنجبیل هم رد شده بود رو نداشتم. بهاره ورژن 2008 اما عاشق زنجبیل ه. انگار یه جورایی بوی زنجبیل تمام حسهای زنونه درونمو بیدار میکنه. هفته ای یه بار غذای هندی و یکبار هم غذای چینی/ تای میپزم و تا جا داره توش زنجبیل می ریزم. اونقدر که آقای هم خونه معتقده که دست پختهای تند و تیز و زنجبیلی م تمام سینوسها و مجاری تنفسیش و باز میکنه.

انگار که بوی زنخبیل روحمو تسکین میده. جدی چقدرعوض شدم تازه گی ها!

سردرگمی از نوع پروژه ای

2008-10-29T15:26:00.003-04:00

می ترسم ، فکر میکنم زیر پام خالی شده.

حال و هوای 6-7 سال پیش رو دارم. اون موقع هم قرار بود تزم و تموم کنم و بیام این ولایت جدید. باید سعی میکردم هرچه زود تر جمعش میکردم. سریک سال باید میرفتم که برای کار اقامتم مشکلی پیش نیاد، دوران درناکی بود. یه طرح هولهولکی داشتم که هروقت نگاش میکردم حالم بد میشد. کلافه بودم. نمی دونستم چه چیزی باید برام مهم باشه. تمام کردن سریع یا تجربه ای که ارضا کننده باشه؛ که باعث رشدم بشه؛ که به دورانی از زندگیم که در دانشکده معماری گذروندم معنی بده و احساس از غنی بودن بهم بده. بعد از یک عالمه سر درگمی گزینه دوم رو انتخاب کردم. پروژم دو سال و نیم طول کشید، تو او مدت با آقای شوهر آشنا شدم و رابطمون تو این دوران شکل گرفت. تجربه بی نظیر مربی بودن رو داشتم و نهایتا هم نتجه نهایی ارضا کننده بود و رو مسیر زندگیم تاثیر قابل توجهی داشت.

این روزها هم در گیر یه پروؤه نهایی دیگم. نمی دونم چی کار کنم. میشه سریع تمومش کرد و این فصل زندگی مو بست. اما این دلم راضی نمی شه. اون چیزی که دلم رو راضی میکنه سخته , نا معلومه و وقت گیر. این دو ماهه دنبال جواب سریع ه بودم اما دلم راه نمی آد. هی بهونه میگیره، غر میزنه و وجودمو پر میکنه ازحس های ناخوشایند.

می خوام این بار هم به حرف دلم گوش بدم. میترسم اما....

ما , انرژی و این حرفها

2008-09-19T12:05:00.004-04:00

یکی از مزایای زندگی تو غربت اینکه با دیدگاههای مختلف و متفاوت از اون چیزی که میدونی مواجه میشی. مثلا از وقتی وارد دانشگاه شدم در مورد نقش شاه ایران تو ایجاد محدودیت فروش نفت اوپک که منجر به اولین بحران انرژی در اوایل دهه هفتاد دنیا شد و در ادامه با برکناریش و جنگ ایران و عراق باعث دومین بحران انرژی دنیا مدرن شد، زیاد شنیدم. فکر شو بکنین مایی که نشسته بودیم یه گوشه ماستمونو می خوردیم چه تاثیراتی که در دنیا داشتیم و خبر نداشتیم.

جریان اینکه چه چیزی باعث خاتمه بحران های انرژی شد به روایت غربیها اینه که اونها اونقدر بازده انرژی شونو بالا بردن که مصرف و در نتیجه تقاضا به طرز قابل توجهی پایین اومد و اوپک به غلط کردن اوفتاد و قیمت هاش پایین اورد و محدودیت های فروششو برداشت.

من فرضیه م اینه که بر اثر جنگ ایران و عراق؛ این دو کشور که دو تا از بزرگترین تولید کننده های نفت دنیا هستن، مجبور شدن لوس بازهای اوپک رو کنار بزارن و تا اونجایی که میتونن نفت بفروشن تا بتونن هزینه جنگ و اسلحه کنن و این جوری یک دهه بحران انرژی تو غرب خاتمه یافت.

همین...

نتیجه اخلاقی:
1- ما مهمیم اما خودمون خبر نداریم.

Universe it is all your fault !!!

2008-09-12T12:01:00.007-04:00

سال 1976 از دوره سالهای اژدهاست ولی این سال عنصرش هم آتیشه. بنابر این بنا برطالع بینی چینی من یه اژدهای دوآتیشه هستم. حالا تو این سال اگه یه نفر شهریوری یا ویرگو* هم باشه که دیگه نور علا نوره. خلاصه نگین چرا این دختر این جوری از آب در اومد. باور کنید اگه شما هم ویرگوی اژدهایی دو آتیشه بودن یه جورهای عجیبی میشدید.

سی و دو سال پیش چنین روزی دختری به دنیا اومد که هنوز هم نمیدونه تو این دنیا قراره چیکار کنه. دختری که از دیدن تارهای سفید تو موهاش مثل کودکی که کشف بزرگی کرده ذوق میکنه و دیوانگی هراسی نداره.

* = Virgo

'Sexercise' yourself into shape

2008-08-12T13:17:00.005-04:00

اگربه علم و دانش خیلی علاقه دارید و حرف دانشمندان و پژوهشگران رو تا حدودی قبول داریر خواندن این گزارش بی بی سی رو در مورد فواید روابط ج*ن*س*ی و تاثیرش در سلامتی روبهتون توصیه میکنم. ب

A Child word for Adults

2008-08-11T17:25:00.004-04:00

Environmental Children Organization (ECO) at 1992 Earth summit at the Rio De Janeiro.

Check this video:

Thanks to Shahameh for sending this link for me.

مفهوم انتزاعی صلح

2008-07-29T15:11:00.006-04:00

قسمت اول:

و خدایی که در این نزدیکیست!

اولین بارکه جرجی رو دیدم چهار سال پیش تو کلاس تای چی بود. موهای جوگندمی کوتاه داشت که بیشتر به سفیدی میزد. در اولین نگاه مسن به نظر میامد. وقتی خودم رو بهش معرفی کردم بهم گفت چه اسم قشنگی. صدای جونی داره، و یه خنده معصومانه که در انتهای هر جمله ش میشینه. ازم پرسید اسمم کجاییه و بهش گفتم ایرانیم. با صورتی گشاده بهم گفت که من شبیه دوست یونانی شم و فکر میکنه که بهاره شبیه اسمهای یونانیه.

ندیمش تا یه سال بعد وقتی بهم زنگ زد....

****

مارک دکترا بایوشیمی از دانشگاه کرنل داره. سی سال پیش استاد دکتراش برای تحقیقی که با هم روش کار کرده بودن جایزه نوبل میگیره و سهمی از جایزه رو به مارک میده. مارک (که اون موقع موقعیت خوبی تو کمپانی دوپان داشته)، کارشو ول میکنه و با جورجی یه کمپانی فیلم برداری تاسیس میکنن.

****

13-14 سال پیش به صرافت میافتن که چطور میتونن با توانایی و قابلیت هایی که دارن به بشریت خدمت کنن. جرجی تعریف می کرد که به این نتیجه میرسن که اگه بچه ها، مخصوصا تو غرب و کشورهای توسعه یافته، در دوران کودکی با فرهنگ و زندگی مردمان جهان آشنا بشن وقتی بزرگ شدن با داشتن درک متقابل بهتری در مورد مردمان کشورهای دیگر، صلح بین انسانها شانس بهتری خواهد داشت. اون طور که جورجی تعریف میکرد بچه ها هیچ پیش فرضی ندارند و آشنایی با فرهنگ های و ملل مختلف تو این دوران بیشترین تاثیر رو داره. اگه این آگاهی در دوران کودکی پیش نیاد؛ با گذشت زمان انسانها تحت تاثیر قضاوتها و پیش داوری هایی که از محیط میگیرن باورهای خودشونو شکل میدن.

به این ترتیب مارک و جورجی شروع به تهیه یه سری فیلم مستند کودکان از زندگی بچه ها در کشور مختلف میکنن. تا امروز 20 فیلم از سری "خانواده های دنیا" تو بازاره و 2-3 هم در مرحله تدوینه.

****

یه چیزی تو مارک و جورجی ه که منحصر به فرده....

ادامه دارد............................

کشیدگی وجود

2008-07-14T09:00:00.008-04:00

هر روز صبح با حس عجیبی ار خواب پا میشم، حسی شبیه اینکه باید به یکی از دوستانم ایمل بزنم و حال شو بپرسم. انگار سالهاست ازش بیخبرم. انگار سالهاست از همشون بیخبرم، از هم دورهای های مدرسه یا دانشگاه، همکارام، هم راهام. انگار با هر دوستی و آشنایی تکه از وجودم با اونها گره خوره و امروز وجودم در تمام جهات و در تمامی دنیا کشیده شده. گاهی دلم میلرزه، میترسم نتونم طاقت این همه کشیدگی رو داشته باشم.... از تکه تکه شدن وجودم میترسم..

حرف دل

2008-07-13T13:41:00.007-04:00

حکایت مدرنیته

کسی به فکر گلها نیست
کسی به فکر ماهیها نیست
کسی نمی خواهد
باور کند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود
و حس باغچه انگار
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست.

.....
.....
من از زمانی
که قلب خود را گم کرده است می ترسم
من از تصور بیهودگی اینهمه دست
و از تجسم بیگانگی این همه صورت می ترسم
من مثل دانش آموزی
که درس هندسه اش را
دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم
و فکر میکنم که باغچه را میشود به بیمارستان برد
من فکر می کنم...
من فکر می کنم...
من فکر می کنم...
و قلب باغچه زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود.*

فروغ فرخزاد*

پ.ن. شعرهای فروغ منو یاد ش میندازه. همیشه رو اسکیسها و نت هاش پر بود از شعرهای فروغ. چند تا از شعرهاشو برامون خونده بود، هنوز صدای شعر خوندنشو تو گوشمه.

Self Obsession

2008-07-11T17:11:00.005-04:00

این هم برای خالی نبودن عریضه.
نمی دونستم اسمم عربی ه. امروز یکی از محققهایی که از چین برای یه دوره یه دوره یک ساله تو دانشکدمون بود بهم میگه ما دو استانمون خیلی دخترها اسمشون مثل توه، آخه ما جمعیت قابل توجهی مسلمون داریم. لبخندی حوالهش میکنم و میگم: اوه جدی! البته اسم من فارسیه و عربی نیست و معنیش اسپرینگه. دوباره میگه آره یک عالمه دختر مثل تو داریم که اتفاقا شبیه تو هم هستن.
رفتم اسممو سرچ کردم میبینم راست میگفت طرف . انگار اسمم راستی راستی عربیه و ریشه مسلمونی داره!
از این حرفها گذشته اون قسمت نومرولوژیست بسیار خوشنودم کرد.

Meaning and origin of Bahaar

Gender:
Female

Ethnic Origin:
Muslim

Meaning:
Variant of Bahar: Spring.

Popularity Ranking:
This name is not ranked in the top 1000 most popular names for the years 1990 through 2003.

Numerology:
Expression Number 22: People with this name tend to be a powerful force to all whose lives they touch. They are capable, charismatic leaders who often undertake large endeavors with great success. They value truth, justice, and discipline, and may be quick-tempered with those who do not. If they fail to develop their potential, they may become impractical and rigid.

ُSource: http://www.mybirthcare.com/favorites/F/Muslim/meaning.asp?name=Bahaar

Why and When

2008-06-25T15:18:00.003-04:00

What should be the source of our behavior? Doing (or being) good or preventing harm?

I am thinking of all the reasons we have now out there to be GREENer and to tune our behavior to a more climates friendly one. But, what if we didn’t have the climate change threat, what then? Would we care for being green?

When is it that we compromise our personal interest for the communal good?

There are talks of financial benefits of being sustainable. Sophisticated models are developed for economical analysis of being green. But, what is it that every thing circles around money? Why human being is money driven? No let me correct myself:

Why human being is Money-Fame-Power driven? Where is Morality in this equation?

Cecilia!

2008-06-04T11:20:00.005-04:00

اولین باری که دیدمش موهاشو صاف کرده بود و پیراهن یقه اسکی تنش بود. نیمه های پاییز بود که اومد، قرار بود نیمه باقی مونده کلاسو درس بده. صدای زیبایی داشت و یه چیزی از جنس آرامش تو لحن صداش نهفته بود. از منی سوتا اومده بود. دکتراشو از دانشکده ما گرفته بود، دانشگاه منی سوتا تدریس کرده بود و رایس یه گروه ان جی او* و مرکز تحقیفات در زمینه حقوق اقلیتها و عدالت محیط زیست** بود.

سیسیلیا اولین سرخپوستیه که از نزدیک باهاش آشنا شدم. چشمای درشت میشی رنگش برق عجیبی داره. سی ساله به نظر میاد آما باید چهلو هشت یا نه سالی داشته باشه.

تو کلاساش گذشت زمانو احساس نمکردی. پر از شور و هیجان بود تدریسش. از ارتباط هستی*** و زن و جنبشهای توام محیط زیست و فمینیزم**** گفت. از دانش سنتی*****و برتریش بر علوم مدرن گفت. از کاپیتالیسم؛ امپریالیزم و سیاست های مستعمراتی گفت و از بی عدالتی. تو همین کلاسها بود که نگرشم به دنیا عوض شد؛ انگار که دوباره متولد شدم.

جولای امسال هر دومون هند بودیم. همونجا بود که بهم درمورد اسمهای سرخپوستی گفت. گفت سرجپوستها معتقدا که هر کودکی که زاده میشه اسمی در هستی برای اون به وجود میاد؛ اسمی که ماهیت وجودی اونه. وقتی کودک سرجپوستی بدنیا میاد، پدر و مادر کودک هدیه ای به بزرگ قبیله میدن تا در هستی****** اسم کودکشونو پیدا کنه. اسم سرخپوستی سیسلیا" زن تغییر دهنده" ست و چقدر این اسم برازندشه.

در مراسم فارق التحصیلی،درمورد هرکدوم ار فارغ التحصیلها یکی از استادها یا کارمندهای دانشکده چند دقیقه ای صعبت میکنه. سیسیلیا استادی بود که در مورد من حرف زد و من وجودم مثل همیشه با گوش دادن به "زن تغییردهنده" پر از رنگ و شادی شد.

NGO *
Environmental justice **
Nature ***
Ecological Feminism ****
Traditional Knowledge *****
Universe ******

What if!

2008-06-04T09:54:00.001-04:00

What if I write when I can’t write?

What if I write down about my puzzlement about my perplexing thoughts? What if..

There is this thing inside me and I am unable to translate it into words…

What if I just make and effort and let it be…

What if….

تا سه (و خرده ای) نشه بازی نشه

2008-05-15T11:17:00.011-04:00

1-عروس رفته (بود) گل بچینه:
بله من رفته بودم گل بچینیم که 2-3 هفنه ازم خبری نبود. هنوز تا یه دو هفته دیگه هم مقداری گل مقاله های پایان ترم و درس و امتحان دارم و گوش شیطون کر دوهفته دیگه اسما فارغ التحصیل میشم. البته مقاله تحلیلی م تموم نشده هنوز و قرار تو تابستون تمومش شه و دفاعش کنم و تحقیقا این دوران تحصیلیمونو تموم کنم.

2 -نقد فیلم:
فیلم" شهوت و احتیاط" رو دو هفته پیش دیدم. انگ لی تو فیلم سومش هم یه عشق نامتعارف رو با هنرمندی تمام به ثصویر میکشه. شماها که دیدنم نظرتون چی بود؟

3 -رنزو پیانو در روشویی خانه ما:
در دوران تحصیلات معماری و بعد از تجربه های متعدد و نا موفق عشقی، بلاخره عشق واقعی م رو در رنزو پیانو و کارهاش پیدا کردم. البته آقای رم کولهاس هم همیشه در صدر جدول علایق من بوده ولی هیچ کس و هیچ چیز با رنزو قابل مقایسه نیست. هفته پیش –بعد از مدتها- رنزو رو دیدم. این بار کف دستشویی خانه روی جلد آرشیتکترال ریکورد. رنزو موهاش سفید و کم پشت شده بود، صورتش پر چروکهای ریز بود. رنزو پیر شده بود. یه دفعه متوجه شدم که منم دارم پیر شدم.

رنزو جان اما میدونی خنده و فروتنیت عوض نشده. شاید من هم بر خلاف ظاهرم خیلی عوض نشدم. هنوز مثل اون دختر بیست ساله که عاشق طراحیهات شد پر از سوالم و نامعمول....

3.2 - کودک سالم، جهان سالم:
این و این برای شیدا، مانا ، طاهره، افسون، نونوش و بقیه مامانهای وبلاگستان.

همینطوری: دغدغه های یک زن معمولی

2008-04-28T19:50:00.004-04:00

سرم دردمیکنه. تو جلسه نشستم، حداکثر سعی مو میکنم که بحث رو دنبال کنم. سرم داره منفجر میشه. یه قرص آلرژی کلریتون دی تو کیفم دارم. پریودم دو سه روز دیر شده. میترسم که قرص رو بخورم. تو ذهنم چند هفته گذشته رو مرور میکنم. نه قاعدتا نباید حامله باشم. سر دردم شدید تر شده، از شدت درد حالت تهوع دارم. که این جلسه تموم میشه؟ خدایا چطوری میتونم تا خونه رانندگی کنم. دیگه تحمل ندارم. تو کیفم دنبال قرص میگردم. بخورمش، نخورمش؟
نیم ساعت بعد: دیگه نمیتونم درد رو تحمل کنم، قرص رو میذارم تو دهنم و سریع قورتش میدم. سر دردم به اوجش رسیده؛ تو دلم شور میزنه.
به خودم فکر میکنم واقعا که ذهن زن پیچیدست؛ برای یه قرص خوردن چه قدر انرژی ذهنی مصرف کردم.

پ.ن: اومدم خونه یه تست حاملگی کردم، خبری نیست.

Burst of Thoughts from Vernacular Architecture to Democracy

2008-04-17T16:57:00.005-04:00

‘As the desert nears, only irrigated land can be support agriculture. Homes are introverted, turning their backs on the harsh climate. They have to shade and cool and provide protection against sandstorms’. Source: Sol Power, The Evolution of Solar Architecture

The question is as dwellers of a land with harsh climate, have we become more and more introverted? As we, historically, oriented ourselves around our courtyards , did we close our hearts to others outside our family circles? Has change of our habitat from traditional to a modern form of dwelling made us more open and extrovert? How much do we influence from our form of livings?

Has harsh political atmosphere through out our land’s history made us even more introvert? How can a democracy be achieved in such an introverted atmosphere?

والدین سبز وبهارهء محیط زیستی

2008-04-11T11:18:00.004-04:00

معرفی کتاب والدین سبز:
آین کتاب راهنمای مفیدی برای پدر مادرهایی که قصد دارند روش زندگیشونو سبز کنن و به کودکانشون زندگی همساز با محیط زیست راآموزش بدن. در این کتاب به موضوعات مختلفی که تاثیرات محیط زیستی دارن من جمله انرژی، آب، زباله، حیوانات (خانگی)، حمل و نقل، کار، خرید و موضوعات مشابه اشاره شده. یاد گرفتن اینکه کودکان و والدینشون چه کارهایی میتونن بکنن که بیشترین تاثییر رو داشته باشه و اینکه چطور حتی با کوچکترین تغییر میشه نتاج قابل توجهی به وجود اورد یکی از مهمترین پیامهای این کتابه.
خوب این هم تلاش مذبوحانه من در راستای ترجمه نقد کتاب والدین سبز. حالا چند تا سوال من دارم:
-این برای دوستان معمار یا مهندس مکانیک: تو ایران استاندارد انرژی داریم برای ساختمونها؟ اگه نداریم آیا حداقلی برای عایق سازی حرارتی در هر اقلیم تجویز شده؟؟
-آیا تاسیسات و لوازم برقی اروپایی که در ایران فروش میره بر اساس میزان مصرف انرژی شون بازاریابی میشه؟؟
-زباله ها چی؟ زبالهای جمع شده سوخته میشن یا در زیرزمین دفع میشن؟
و هزاران سوال دیگه..

دوست دارم نظرتونو بدونم.

**********

پ.ن.
1- شین جان مرسی از کامنتت. کتاب والدین سبز رو هنوز خودم نگرفتم و به خاطر همین نقدش رو ترجمه کردم اما حالا که علاقه مند به این موضوع ی کتاب رو میگیرم و قسمتهای به درد بخور ره شو ترجمه میکنم. در مورد استاندارد صرفه جویی انرژی هم بازم جای شکرش باقی که حتی به صورت فرمالیته یه استناندارهایی وجود داره. . الان تو بیشتر کشورهای جهان سوم هم به انرژی تو شاخه های مختلف صنعت مخصوصا ساخت و ساز توجه خاص میشه. البته ایران و بقیه کشورهای غنی از انرژی های فسیلی ریسک کمتری دارن و صرفه جویی انرژی اولویت کمتری داره تو سیاست گذاریهای ملی

The Green Parent

2008-04-08T11:19:00.007-04:00

For my friends who are parents and I didn't have much to offer them before. Here is my token.

This is an interesting book about how to be a Green Parent.
Here is where my Friend Raz wrote about it. Will come back to translate some parts to Farsi soon.

دلم اون هم از مدل تنگش

2008-04-02T16:17:00.004-04:00

نشید دیروز به موبایلم زنگ زد. گویا یه تحویل داشت امروز، میخواست ببینه با یکی از نرمافزارهای طراحی شهری کار کردم یا نه. تو یک ساعت دو سه بار به هم تماس گرفتیم و در مورد کاری که میخواست بکنه بحث کردیم. با همین اتقاق ساده متوجه شدم چقدر دلم لک زده که یکی از دوستام بی مقدمه زنگ بزنه بگه امشب شارت دارم بیا کمک. یا مثلا شیدا زنگ بزنه که برم خونشون پیش سینا بمونم تا اون بره به یه سری کاراش برسه.
دلم برای دوستام و صمیمیتهاشون تنگه.

پ.س. : این شارت املاش درسته یا نه؟

Now everything is getting Greener

2008-03-28T12:12:00.005-04:00

Recently I am getting 1-2 e-mails a day for some kind of conference announcement on Green something. I got one for Green by Design 08 today, checking the program scared me off. CEOs and managers of some big corporation are giving a talk on how to be Green. I am concerned; concerned about the speed that market is Green-washing everything. This time even environmentally conscious consumers will be fooled with fake promises. This concerns me… this will delay the society's realization that the high consumption pattern is what is threatening us and not the kind and level of their Greeness. Are we killing ourselves softly?

نوروز 1387 مبارک

2008-03-20T10:50:00.003-04:00

به مبارکی سال نو

2008-03-18T05:47:00.007-04:00

گفتم بیام یه پست آخر سال بذارم که وبلاگم سال جدید رو با اون پست قبلی شروع نکنه!
این سفره پارساله ،سفره هفت سین امسال رو هنوز نداختم، اما تو برنامه فردامه. امسال عید ایستر هم سه روز بعد از سال نوی ماست و به همین منظور قراره یه جین تخم مرغ رنگ کنیم.

دوست جونها؛ سال نوتون مبارک؛ با آرزوی بهترینها برای همتون و به امید اینکه تو سال جدبد جورشه و یه ور دنیا دور هم جمع شین. لطفا به جای من هم ماهی سفید بخورید و اگه گذرتون به زاینده رود افتاد این فروردین جای من روهم خالی کنید.
این هم آرزوی ما برای سال نو

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

Imagine by JOHN LENNON

تک‌گویی واژن‌ها از بلوط

2008-03-09T12:46:00.005-04:00

این چند ماه آخر تحصیلات سرپیری من رو هم باهام تحمل کنین تا ما فارق شیم.
اومدم بگم نمیدونم بلوط یا رادیو زمانه خوان هستین یا نه اما این "تکگویی واژنها" نوشته بلوط از دست ندین.

بهاره غایب..

My mind's Rambles

2008-03-06T16:57:00.003-05:00

Mana wrote an inspiring comment for me, to write what I wish to, and I decided to do so.

Part one: On Being a House-wife

I am puzzled about life with just thinking of the time I typically invest each week in doing laundry. I am thinking of what Sohrab wrote about life: “Life may be washing a plate in a river….” But life is defiantly not doing two loads of laundry every week in a laundry room. The problem is that I have this weird mental barrier and judge all I do with my productivity criteria. Somehow washing dishes and doing laundry doesn’t fit in my productivity framework. I may be spoiled….my mom made me spoiled doing all the dishes and laundry while I was growing up and now when it is the time for me to do my housewife work it just doesn’t satisfy me.

So I don’t know if my reluctancy to do laundry is a philosophical problem or just stemmed from being lazy!

Thanks Mr. Brown

2008-03-03T14:06:00.007-05:00

I am pissed off right now! I am reading an article on eradicating poverty and my dearest Lester Brown - after explaining the relationship between population growth and poverty- uses Iran as a successful example of stabilizing population after 1980s. He explains the family planning programs in Iran but what makes me unhappy is how he concludes this part of his argument. He writes: "If a country like Iran, with a strong tradition of Islamic fundamentalism, can move quickly toward population stability, other countries can too." (Plan B2.0, 2006)
I have problem with that 'Strong tradition' part. I thought we had all kinds of traditions for 2500 years before Isalam and after that I can't remember being fundamentalist until very recently. ouawhhhhhhhhhhhhh!!
Anyway, I am again fired off for a non-important issue.

I will be back soon to answer all the comments and write more!

همه چی و هیچ چی

2008-03-01T08:44:00.007-05:00

تا حالا دقت کردین به آب ه شیری که آبش یه مدتی قطع شده بوده در میاد؟ دیدن اولش مقطع ه، تیکه تیکه میاد، انگار لوله ها هوا کشیدن؟ دیدن چند دقیقه اول آب شفاف نیست و رسوبهای لوله ها رو با خودش میاره؟ خوب جریان وبلاگ نوشتن من هم داستانه همون لوله ست. یه مدت بسیار طولانی چیزی ننوشتم، سی سال این جریان قطع بوده؛ همه چی رو هم تلنبار شده، رسوب کرده. نتیجه اخلاقی قضیه اینه که اینشالا ما هم از این یبوست نوشتاری درمیام و دچار سیالیت ذهنی میشم یه روزی.

اما در این مدت 4-5 روزه که چیزی ننوشتم چندینتا ایده نوشتاری داشتم. اولیش از دومین گردگیری گونه نوشتار خانم شین الهام گرفته شده بود. میخواستم بنویسم که خواهرجان من متوجه شدم تو از همه آدمهایی که میشناسنم کار با ارزشمندتری میکنم. البته از آقای ب باید خواهش کنیم مفاهیم نظری ما رو چک کنن ولی از نظر علمی کار یعنی نیرویی مصرف بشه که باعث تغیر یا حرکتی بشه. میخواستم بگم وقتی نوشته هاتو و مخصوصا اونهایی که در مورد هوشهای مختلفاّ رو میخونم، یا وقتی برای من (یا بقیه) کامنت میذاری و تجربیهها و دست اوردهای خودتو در میون میذاری، یه چیزی تو وجود من تغییر میکنه، یه چیری باعث میشه من زندگی رو بهتر ببینم. از خوندن تمام هوشهایی که نوشتی لذت برم و آگاه تر شدم. من اصولا نظریه های زیاد میدم و یکیش اینه که به نظر من، کاری که باعث تغییر قشری از جامعه در جهت بهتری بشه اون هم بدون چشم داشت مالی جزه با ارزش ترین "کار"هاست. در ضمن اگه آدم فقط یه کاری رو بلد باشه و در تمام عمرش فقط و فقط همون کارو انجام بده هنری نکرده؛ حالا اون کار میتونه معماری باشه یا مهندسی کامپیوتر یا هر چیزی. این هم صد البته یکی دیگه از نظریه های ماست. شجاع کسی که از ناحیهء امن تجربه ها و دانسته هاش بگذره و چیزهای جدید رو تجربه کنه!.... نتونستم جلوی خودمو بگیرم و جواب همکاران پر نخوتی رو که در مورد کار ازت میپرسن رو ندم.

اوووپسس...انگار این پست هم داره جدی میشه. مطلب دیگه که میخواستم بنویسم در مورده این بود که شدیدا احساس میکنم ضمیر ناخوداگاه ام وقتی خوابم وبلاگ میخونه یا با ضمیر ناخوداگاه دوستان وبلاگی ارتباط داره. مثلا همین چند روز پیشها و در راستای دعوت به بازی ترانه ها، یاد شعرهای سهراب افتادم و یاد ترم اول و جریان همکلاسیمون "نکنت". روز بعدش دیدم شین جان درمورد همین خاطره نوشته. آخه اگه این تله پاتی نیست پس چیه؟؟ اها راستی من شعر سهراب "من دلم میگرد.." رو نوشته بوده رو مقوام و اونم نوشته بود : "قربان دل گرفته ات بهاره جان". اون روز جلومو گرفتین مگر نه خون و خونریزی راه افتاده بود. عجب دورانی داشتیم ما. راستی آخرین باری که ایران بودم شنیدم "نکبت" اسیستان ه یکی از آتلیه های معماری ه.

یا همین خواهر مرجان خودمون که یه شب رفتم خونشون همون سالهای اول و برام کدو با پنیر درست کرد و من از اون روز عاشق مزه کدو شدم. وقتی پست "لحظه های خوب ماندنی" شو خوندم کلی متعجب شدم چون ذهن من هم در دو روز گذشتش دقیقا (و تحقیقا) درگیر همین موضوع بود. اگه اسم این دل به دل راه داره نیست پس چیه؟؟ ما در همین راستا یه سوال داریم. چطوری که بوسه اول با بقیه بوسه ها فرق داره؟ آیا میشه که حس بوسه اول یا اولین تماس تکرار بشه یا نه؟ یا اینکه باید یاد بگریم که هر مرحله خصوصیات خودشو داره؟

دو تا سوال دیگه هم دارم:

اینکه به نظر شما یبوست نوشتاری چطور بر طرف میشه؟ به عبارت دیگه چه چیزی در عالم نوشتاری مثل گلابی و پر هلو اثر میکنه؟

دومنش شماهایی که مثل من در سال اژدها (1976) به دنیا اومدین، در خودتون خصوصیات اژدهایی دارین؟ من که خیلی خصوصیات آژدهایی اون هم از مدل آتیش دارش در خودم پیدا میکنم.

دیگه اینکه افسون جان مرسی که زنگ زدی و اینجا رو میخونی. دوست جونهایی که میاین اینجا رو میخونین و کامنت محبت آمیز و تهدید انگیز میذارین (نیشخند) مرسی از حضورتون.

نکته محیط زیستی: میدونستین به ازای هر 5 دقیقه ای که زیر دوش آب گرم میاستیم 3-4 کیلوگرم، بله کیلوگرم، دی اکسید کربن تولید میکنیم؟

پ.ن.:شین جان این دفعه نمره املام چنده؟

2008-02-26T09:10:00.004-05:00

"من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هوشیار است،
.......
و دلم میخواهد بروم تا سر کوه، بدوم تا ته دشت."*

من به زودی برمیگردم با یه پست غیرجدی و در راستای بازی ترانه ها

* سهراب

از دست این بهاره

2008-02-22T01:57:00.008-05:00

خوب ما اولین نیمچه مقاله این ترم رو تحویل دادیم، خدا بقیشو به خیر بگذرونه. یه کلاس گرفتم که هر هفته باید یه 4 صفحه در مورده مطالب که اون هفته بنویسم. نکته کلیدی برای اینکه از عهده اینکار بربیام هم اینکه گیر نباشم وبتونم تو یه زمان 2-1 روز یه حجم زیادی رو بخونم و در موردش بنویسم. و اما مشکل قضیه اینه که من دارم فوق تخصصمو در زمینه گیربودن و گیردادن میگیرم و یه همچین تمرینی برام خیلی سخته. علاوه بر گیر بودن مشکل دیگه ای که دارم کمال گرایم اونم از نوع مخربشه. بعضی وقتها چون میترسم یه کاری رونتونم به خوبی انجام بدم برام شروع کردن و ادامه دادنش خیلی سخته. هر چی هم به خودم میگم بهاره جان دخترم، عزیزم تو چرا اینقدر تو گیر کیفیتی، بابا تمومش کن برو از زندگیت لذت ببر تو گوشم نمیره که نمیره! الان هم که دارم این چیزا رو مینویسم میبینم خود زنیم هم حرف نداره. دوستان که مطالعات کودک درون انجام دادین به نظر شما چطوری میتونم اخلاقمو درست کنم؟

بگذریم....

امروزبعد از ظهری رفتم نمایشگاه انرژی. از طرف دانشگاه با یه گروهه خیریه همکاری میکنیم و ما هم غرفه داشتیم. تم نمایشگاه کمک به خانوادههای کم بضاعت درزمینه مشکلات ه انرژی بود و تمام غرفه ها شرکتهای غیرانتفاعی و خیریه بودند. بین اونها نشسته بودم ویه دفعه متوجه شدم چه قدر تو یه سال محیط زندگیمو عوض کردم. از وقتی اومدم اینجا به مدت سه سال تو شرکتهای خصوصی کار میکردم. درتمام این مدت احساس میکردم یه چیزی کم دارم. انطوری که میخواستن نمی تونستن تاثیرگذار باشم. روزها تو راه برگشت به خونه از خودم میپرسیدم امروز چه کار ارزشمندی برای همنوعات کردی؟ رو یه سری پروژهایی کار میکردم که اهداف سرمایه طلبانه کارفماها شو دنبال میکرد. دلم به حال آدمهایی که قرار بود تو این فضاها کار یا زندگی کنن می سوخت. دلم حتی به حال مواد و مصالحی که تو ساختنها هدر میدرفتن هم میسوخت. بعد از یه چند ماه مطالعه و امتحان مدرک مشاورۀ طراحی سبز گرفتم. فکر کردم خیلی چیزا رو میتونم عوض کنم.... اما نشد...حتی نشد نظر رايس آتلیه که خودشو حامی طراحی پایدار میدونست رو عوض کنم. بهم میگفت بهاره من حرفهاتو قبول دارم ولی اینجور طراحی خرجش بالاست و کارفرما خریدار این حرفها نیست.

حالم از تصمیم گیری بر اساس سود و سرمایه به هم میخورد. دلم میخواست جایی کار کنم که سرمایه حرف اول و آخر و نزنه. دلم میخواست با آدمهایی باشم که مستقیما تو زندگی بقیه تاثیر میذارن. دلم می خواست...... امروز وقتی دور خودمو نگاه کردم متوجه شدم که آرزوم زودتر از اونی که فکر کنم براورده شده.

از این هم بگذریم. شدم عین تند روها*. شاید آتیشم به مرور زمان کم بشه برگردم به حالت غیرنرمال.

این پست آخر پیاده رو از دست ندین که نوشتن این دختر واقعا حرف نداره.

*Environmental Radical

نوشتم که شرمنده نشم

2008-02-21T11:44:00.006-05:00

از اونجایی که به دلیل نامعلومی تو وبلاگ شین جان پینگ شدم وبرای جلوگیری از شرمندگی جلوی افرادی که امکان داره به اینجا سربزنن شب حتما میام یه پست جدید مینویسم. حالا برم این مقاله ای که باید دو روز پیش تمموم میکردم -اما من 70 ساعت خودمو علافش کردم -تموم کنم.
اصلا شاید پست جدیدمو درمورد همین اخلاق ه (شاید هم عادت) بدم بنویسم. این کودک درونم با من راه نمیاد که نمیاد. ا

ولنتاین، فریدا و کپیتالیزم

2008-02-14T23:33:00.010-05:00

شمعها هنوز تموم نشدن، دوست ندارم این شمع کوچیکارو خاموش کنیم. بنظرم باید یه نفس بسوزن و خاموش شن. گیر دادم به شمها امشب. امشب شبه ولنتاین و من پیشنهاد کردم که بیرون غذا نخوریم. به نظر من ولنتاین فقط یه حربهء بازاریابیه؛ ساخته اقتصاد مصرف گرا و کپیتالیستیه. من اخیراّ یه گیر اساسی هم به کپیتالیزم دادم. یوست میخنده و میگه پس دیگه خرید و کادوهیچی؟ میگم انگار اینطور به نظر میاد. درعوضش من غذای والنتاین پختم.

شراب قرمزرو بیشتر از سفید دوست دارم و شراب تلخ رو بیشتر از شیرین. مزه شیرن مزه تظاهر میده، غیر طبیعیه. مزه تلخ و سنگین برام دلپذیرتره. انگار تلخی رو دوست دارم یا شایدم بیشتر بهم مزه میده.

از دیروز دارم به فریدا کال و فکر میکنم. یه نمایشگاه از کاراشو گذاشتن این نزدیکیها. پریروز تو رادیو داشت با تاریخشناسی که رو فریدا تحقیق کرده مصاحبه میکرد. اولین بار که یکی از پرترههای خودش رو دیدم از دیدن یه زن سبیلدار و ابرو پیوسته با اون همه ابهت یک عالمه تحهت تاثیر قرار گرفتم. صاحب تابلو بعدا بهم گفت من اونو یاد فریدا میندازم و بهش شباهت دارم. من اونروز خیلی بهم برخورد؛ پیش خودم فکر کردم این خانوم بلژیکیه (همون صاحب تابلو) همه مومشکیها رو یه شکل میبینه. سال بعدش یه کتاب از مجموعه آثار فریدا رو از آقای همسر هدیه گرفتم. اون سال نقاشیهاش به نظرم خیلی عجیب اومد. دیشب دوباره کاراشو نگاه میکردم . باهاش حس همزادپنداری پیدا کردم. نقاشیهاش شیرین نیست ،ام چیزهایی از وجود زنونه رو به تصویر میکشه که منحیصر به فرده.

اینجا مخاطب ندارم انگار. انگار سازم کاملا از کوک خارجه. 99.9% دوستام یا بچه دارن یا دارن بچهدار و من همنوز و به کپیتالیزم گیر دادم و داغ جهان سوم و دارفوررو دارم.

امشب نوشتم برای شمعایی که سوختن و خاموش شدنٍ برای شراب قرمز ، برای مارکس که هنوز بیشتر حرفهاشو نیمفهمم وبرای دل خودم .
.....

اولین آش

2008-02-06T17:22:00.001-05:00

دیروزبرای اولین بار آش گندم پغتم. آش پختن حس عجیبی داره. وقتی خونه پرمیشه از عطر سبزی؛ آدم غصه ها و دغدغه هاش یادش میره. ؛

India Trip Diary -1

2008-02-06T16:33:00.000-05:00

This is a subjective view of my visit.
Chennai Jan 13, Sunday

Arrived 3 a.m. at the Chennai airport. Sleeping for couple of hours and then experiencing the first Indian, or better to say south Indian warm breakfast. Indulged with the taste of Masal tea*, I went for a short walk around the hotel. Soon the sweetness of the tea turned bitter with my short experience in the city. Before arriving I didn’t make any assumption about India but unconsciously I expected to see some similarity to Iran. I couldn't see any similarity and I was sad to see the lack of infrastructure and glimpse of poverty, poverty that I haven’t had seen before.

The same day we had tea with a group of scholars in a so called coffee shop. The coffee place was a newly renovated palace, nice atmosphere, full of elite or foreign visitors. I could see the different image of the city, the rich face. Memories of my first day in India are colored with sadness and confusion. I thought of poverty, of wealth and wondered if life could be the same after what I saw in the city today.

Chennai Jan 14, Monday

We left to visit IIT Madres, a well-known technical institute. We sat on a day of conference with a group of international students, attending post graduate program on Sustainable development. There I met this Swiss architect girl, she was inspiring. She has been working as an architect for couple of years and started her own business. At a point she decided to quit what she was doing and educate herself about Sustainability and came to attend this program in Chennai, South India. She told me she was in Iran with her school 5 or 6 years ago and she loved it. She plans to go back to Europe on a bike (yes biking) or a car through Pakistan, Iran, Armenia, Azarbaiyjan, and couple of other countries!

Last presenter of that day was our program director. He spoke about Lewis Mumford, problems of our modern era and dilemmas of industrialized and technological societies. Second night , I couldn't easily sleep. I have to think of the last presentation and what could be my role in this modern era. If one becomes conscious and see beyond the matrix could he/she still live the same and do nothing to make a change?…I remember I cried that night, this time without being hormonal before a period, I cried for humanity, for our lives in the planet…Oh God, am I crazy! I knew that I will probebly forget, I knew that within couple of days or maybe weeks, I will forget all about it and live my happy modern life without noticing the matrix underneath. Isn’t the ability to forget the most significant ability in the life.

Additional first days observations:

Not all Indians can speak English.
Food is amazingly delicious and I can take spicy food much easer than I've imagined.
Have the first experience of feeling burned up to my ear from spicy food.
Due to full schedule no access to internet or international phone was possible. Joost later told that he didn't get worried from not hearing from me for couple of days. As he called it "no news is good news".

*********

*Masala tea or Masala Chi is the Indian chi with masala spices and milk. It is typically served sweet.

A View of the Chennai

Typical South Indian Breakfast

داستانگونه

2008-01-10T12:31:00.000-05:00

نشسته، چشماشو میبنده، دوباره همه چی داره دور سرش می چرخه.

"اگه نشه چی؟ اگه اشتباه کرده باشم؟ شاید اصلاُ نباید میومدم!". چشمهاشو باز میکنه. خسته از رگبار سوالهاست، دلش میخواد بخوابه. چشمهاشو میبنده و سعی میکنه به چیزهای رنگی زندگیش فکر کنه. به برق چشمها و شرینی لبهای همراهش، به آغوش گرم وپرعشق مادرش، لحضات شاد و رنگیش با دوستاش. دوباره ذهن رگبار سوالاشو شروع میکنه. "فکر میکنی تو هم همراه خوبی هستی؟ فکرمیکنی مزره لبهای تو هم برای همسرت شیرینه؟ فکر میکنی فرزند خوبی هستی ؟ یا دوست خوب؟ یا شاگرد خوب؟ فکر میکنی هیچ وقت تو چیزی خوب بودی؟"

خسته ست دلش میخواد چشماشو ببنده و بخوابه؛ ذهنش هیچ ترحمی نداره. فکر میکنه شاید دوباره افسرده شده. صدا دوباره شروع میکنه:" آره افسرده شدی. شاید مال آنتی بیوتیکیه که میخوری؛ ضعیفت کرده. شاید هم مال کم خوابیه، ماه پیش کم خوابی داشتی...."

خسته ست، دلش میخواد صدا رو خفه کنه و ذهنشو خاموش. دلش میخواد یه روز آفتابی تو آفتاب لم بده و فقط بودن رو تجریه کنه بدون هیج سوال و زمزمه. دلش میخواد این صدای درون رو برای همیشه خفه کنه!

پراکنده گویی

2008-01-08T09:31:00.000-05:00

1- نه این که کمال گراباشم نه؛ هر روز هم وبلاگ خانم شین رو میخونم که هوش جسمی و معنویم بره بالا- البته هنوز در مرحله خوندم نه عمل- ولی هنوز دستم به نوشتن نمیره. شاید میترسم. شاید فکر میکنم که چیز خاصی برای گفتن ندارم...نمیدونم شاید میترسم سفره دلمو اینجا باز کنم, میترسم عوض شده باشم ودیگه دوستام که عزیزترینامم دیگه نشناسنم, اونوقت چی؟

2- دو جلد پرسپولیس مرجانه ساتراپی رو تو تعطیلات خوندم. هم خیلی به دلم نشست و هم دلم گرفت. مرجانه 6-7 سال از من بزرگتره. جسور و شعاعه، در 9 سالگیش در مورده مارکس خونده و و و.... جالبه خاطراتش؛ شاید به نظر خنده دار بیاد اما تو کتابش جواب یک سری سؤال که همیشه داشتم رو گرفتم.

3- عجب این فارسی تایپ کردن من کنده.

4- آهان الان یادم اومد: سختمه دیگه آخه اعتماد به نفس نوشتنیم کمه.

5- حسین نوشته بودی اینجا رو بعضی وقتا میخونی. بابا تو هم شروع کن نوشتن که ما هم یه خبری از تو بگریم. این آقای اولدفشن من رو بد جوری یاد تو میندازه. اون مدلش قرینه توه اما؛ گرافیستیه که معماری دوست داره.

6- شین جون مرسی ار حمایتهای وبلاگی و کامنتیت.

7- من دارم میرم از طرف دانشگاه دوهفته هند و نیستم خلاصه. دوروزدیگه پروازمه؛ هنوز هیچ کاریمو نکردپم. به خاطره همینه دارم وبلاگ مینویسم. اصولا هر چیزی تو اضطراب یه مزه دیگه میده!

8- دیگه همین، تا بعد!

من هستم اما.....

2007-12-28T22:23:00.000-05:00

من هستم اما.....

اومدم بنویسم بابا من به خدا هستم اما وقت نشده بنویسم که یاد جوک معتاده افتادم که پیغام انسرینگ ماشینش بود " هشتم اما خستهم". حالا جریان ماست.

عرض به حضور دوستان که این مدته که قاعدتاٌ باید بیشتر وقت نوشتن پیدا میکردم برنامه هام به طرزی شلوغ پلوغ ترشد. هفته پیش که یلدا بود و آماده شدن برای کریسمس. بعدش هم من 3-4 ماهی میشد که جرید نرفته و درنتیجه هیچ کمکی به چرخه اقتصادی آمریکا نکرده بودم .لاجرم یکم هم به عمو سام کمک کردم این مدته. چشمتون روز بد نبینه که از چهار روز پیش هم به شدیداٌ مریض شدم. از اونجایی که یه تصادف هم هفته پیش کردم (البته من چیزم نشد) فکر میکنم دارم یه سری کارماهای منفی 2007 رو تصویه میکنم که حسابم صاف صاف باشه قبل از شروع سال جدید. به هرحال به عنوان یه اصفهانی بهتره حساب آدم صاف باشه. خدا رو چه دیدی یه وقت دیدی رو بدهیی های کارمایی آدم هم مالیات خورد هم پنالتی.

خلاصه اگه داشتین اسفند دود میکردین یه مشت هم برای من بریزن تو آتیش که 2-3 روز باقی مانده سال هم به سلامتی تمام شه. یه سه چهار روزی هم نیستیم اما قول میدیم در سال جدید مثل بچه آدم اینجا بنویسم.

اعترافات آخر سال!

2007-12-20T12:08:00.000-05:00

از هفته پیش همین موقع که درس و مشق این ترمم تموم شده دچار انبساط زمانی شدم البته یه سری کارها که همیشه هست اما دلم میخواد یه کاره زنونه بکنم مثلا کیک بپزم یا یه ازغذای جدید درست کنم. احساس میکنم مدتهاست با قسمت زنونه وجودم در تماس نبودم.

این رو داشته باشین تا برگردم...

********************
دوستان یه راهنمایی بفرمایید ما چطوری پست شماره دار بنویسیم؟ در حالت "الاین رایت" هم شماره که میزنم آخر خط شماره میخوره.
حتی...........

***********************

شرمنده این پست ناقص به دنیا اومد. گفتم بذارمش اینجا به هرحال همه که کامل و بی عیب نیستن!!!!

روانشناسی من و فارسی نوشتن

2007-12-09T12:33:00.000-05:00

متوجه شدم که چندینتا مشکل دارم. یکیش اینکه سختمه فارسی بنویسم. البته مسإله غربزده شدن واین حرفها نیست بلکه 90 درصدش تنبلی و از 10 درصد باقی مونده هم 7 درصدش بازم تنبلی و 3 باقی مونده ترس از غلط املایی. ما اصولانا استعدادمون برای غلط املایی بالاست و میترسیم استعدادمون تجسم خارجی پیدا کنه.

دیگه اینکه ما اصولا مشکل زندگی و کلا همه چیز رو جدی گرفتن داریم. شاید حضوراّ اصلا به نظرجدی نیام ولی انگار در تمام این سالها تجربه های نوشتنیم (که خیلی هم محدود بورن) تو مباحث جدی بوده.

دارم فکرمیکنم شاید باید دوتا وبلاگه بشم، یکی برای بهاره جدیه و یکه برای غیر جدیه .....

همین الانم این قسمت جدیم داره غر میزنه که: " که خوب حالا که چی. جدی ننویسی که چی بشه؛ با این انرژی که میخوای بذازی برای فارسی و غیر جدی نوشتن چه کمکی به بشریت میکنی (این "کمک به بشریت" تکیه کلام قسمت جدیست).

خلاصه ما قراره یه تلاشن بکنیم اینجا. خدا به خیر بگذرونه.

Marginal Costs and Benefits of fulltime Motherhood, For Shin

2007-12-04T10:40:00.000-05:00

It is a while now that I want to write about the marginal costs and benefits of staying home for your child vs. staying with your child for the period and then being back as a contributing member of your society.

Let’s clear it with an example; I am an architect so I want to make a case for insulating a building.

Here is the scenario, for every unit of better insulation you use in a house you will have proportionate unit of energy savings and thus energy savings will pay back the dollars paid for the insulation. However, as you continue to increase your insulation there is a point –called the tipping point- that the extra insulation will not increase your home energy performance anymore. At this point the cost of extra insulation are wasted as they don’t meet the purpose of increasing performance. In this point you got the maximum insulation for you house and if you want even better performance, you need to spend your money on something else and not the insulation.

So what I want to get from is that, a mother spending time with her child will benefit the child directly, but there is a point –the fulltime motherhood tipping point- that the more time you spent with the child may not benefit the child as it used to be before. In this point, your child may need you less but the society and social environment that the child will be a part of, and be influenced from, will need you more.

I argue a child will be a part of the society and those units of time you contribute to your society (after that tipping point) would benefit your child more. In this case, your work is (indirectly) benefiting your child more in a longer run than you spending the direct time with the child.

I am not sure if I could make myself clear. Does it make sense?
And above all it is about the quality of time spent to nourish the child and not the quantity.

Shin, I have been lazy in writing here, but reading your post today, I realized I want to share this with you and tell you that are an amazing mother, wife, friend, architect and colleague. Don’t worry.

جدیت من و پست مدرنیتی

2007-11-26T07:42:00.000-05:00

من برام تشخیص داده شده که دچار جدیت مزمن هستیم وسخت نگرفتن زندگی برام تجویز شده....این اولین تلاشمه...

Better or More

2007-11-25T16:37:00.000-05:00

Andre Gorze in Ecology and Freedom argues:
"The link between more and better has now been broken. Better may now mean less. Creating as few needs as possible, satisfiying them with the smallest possible expenditure and materials, energy, and work, and imposing the least possible burden on the environment."

Loblolly House from KieranTimberlake Associates

Search for Answers

2007-11-05T16:35:00.000-05:00

My mind is full of questions and it constantly seeks answers. Looking for answers could be very exhaustive.
This part of Richard Norgaard preface for his book Development Betrayed, resonates so much which how I have been feeling recently:

"While my research for coherence has led to fewer and fewer answers, I have become increasingly comfortable without them. In place of answers, I have developed an even greater faith in thinking. More importantly, I better understand the importance of sharing. [...] I do not think any one way of thinking will ever be right. Indeed, right thinking is a wrong concept."

Deep-Ecology

2007-11-03T00:09:00.000-04:00

"There is enough in the world for everybody's need, but not enough for anybody's greed."
Mahatma Gandi

غر درسی

2007-10-24T23:04:00.000-04:00

I revisited my nag! :o)

Retrospective philosophical look at my architectural expreince

2007-10-21T21:26:00.000-04:00

I am reading about political ecology and it makes my mind to spin:

Where does the social responsibility take me? Can I be an architect and design buildings again? What was it that made me uncomfortable to be only an architect in the first place? Why did I feel I don’t have enough means to make a change? How come I have had a hard time feeling that I am serving the ‘HUMANITY’ when I was working in the design field? Why did I feel a pain in my heart when I was in a design team for a building which was a means to extract great amount of resources, contribute to environmental and social ill and even wouldn’t offer a healthy environment for its occupants? How could I care if my designs are of the best quality but are inspired by bottom line oriented clients and not to serve the real needsof the society? What is it that makes me restless, push me forward to explore more?

What is my social responsibility? How can I be a contributor to the better good?

Relation Between fertility Rate and Education in Women

2007-10-14T19:38:00.000-04:00

I am reading an articles from Lester R. Brown. In his chapter about stabilizing population by reducing fertility he has his controversial and very Western way of looking at the problem. However, I want to share with you one part of his article. He cites Lawrence Summers (Yep the same guy who was Harvard's president and his controversial speech about female brain cost him resignation from Harward) that argues: "each additional year of female education reduces fertility by roughly 10%." Consider this is told in relation to developing and under-developed countries and "education" indicated here is the basic and elementary education rather than higher education.
But, looking at it out of context and having a humorous view we can conclude that we've been 120% less fertile when we got our high school diploma. Lets not think of our B.S and M.S. !!!

Universe Reads my Weblog

2007-10-10T15:49:00.001-04:00

I think Universe reads my weblog....Isn't it exacting to know that you can actually communicate with the universe even through your weblog.

Here how the whole school issue I wrote about evolved yesterday. As you could read from my last post I was very frustrated and couldn't see how I can forgive that particular individuals ,A, and some others that didn't offer their help and support when I needed the most. Yesterday I went back to my office at school . I saw T, she came to tell me how concerned she was about me feeling hurt. She told me how she was hurt in a similar situation and that things will go on and will change for the better. while the two of us were speaking A came in to discuss something with T. After that A and I spoke almost for an hour about art and being sensitive and such....it was half way in our conversation that I realised, I have already forgave her, that I could see that all of us may act not so pleasant time to time but that shouldn't be the base of my judgment.

And how universe played a role here, Universe put me and T and A all in one room one day after I wrote about how to forgive and showed me how easy forgiveness could be.

Universe, If you are reading the post too I just want to express how much I appreciate what you did yesterday.

P.S.:
1-Hope you don't doubt my sanity, I this crazy way of looking at the world :o)
2- Tahere, Nonosh and Marzieh thanks for your comments.

Objective Vs. Subjective

2007-10-05T12:35:00.000-04:00

I just noticed that I have a wrong idea of Objective and Subjective definitions in my mind. I think I have been some how confused in their Persian meaning and that's how the confusion started... What do we use in Persian for these two words? Any idea?

Confused Bahareh

Mahmood Ahmadinejad in SNL

2007-10-02T23:03:00.000-04:00

SNL (Saturday Night Live) is a unique funny shows which is broad-casted live every Saturday night.
Check this out:
a short love song (SNL digital short) to Ahmadinejad with Maroon 5 singer (Adam Levine) SNL 29.9.07 show run Iran Andy Samberg.

Enjoy

Quick Shots

2007-09-30T13:09:00.000-04:00

First Shot_ Aug 30, 07:
I notice I am different; I am different from people around me. I care too much…I care about small thing just too much. Slightest thing is important for me. It feels like when God created me he set my SENSITIVITY volume on the maximum.

Maybe it was intended, who knows…. But here I am a supper sensitive girl.

***********

شات دوم:
ما و وبلاگمون
ما اصولا تصمیم گرفتیم که چند زبونه یا به قول خارجی ها هایبرید بنویسیم اینجا. شاید نه تنها هایبرید نوشتیم بلکه هایپر هم نوشتیم (راستی ترجمه هایپر تکس چی میشه؟؟) دوست داریم (یا به قول اصفهانیها دوست می داریم) اینجا از دغدفه های ذهنیم و مباحث درسی مثل گوبال وارمینگ و توسعه پایدار؛ تا درددلهام و حرفهای خاله زنکی بنویسیم
راستی شماها چطوری دوست می دارین؟

My take on the Home-Land subject

2007-09-23T04:31:00.000-04:00

The first day I came to Tehran I missed my home_city. I was in my land but it wasn’t my home. After couple of yeas Tehran became my other home-city….

I can recall how I felt in my trips to Tabriz or Zanjan or even Bandarabas, which have been technically part of my land, my home land. I couldn’t quite understand everybody there but after initial strange feelings faded away, I knew I am in my home land. Those trips helped me have a wider and more inclusive understanding of home-land.

Since I left Iran, I missed it like any one else…
I came to a place which wasn’t my born place, which at first view didn’t have any of the required criteria to ever being called home. But, I got to know people, different people and though we were different we could make connection…I have started feeling connected….feeling like being not in my home, not in my home cities or home land, but maybe a different kind of home. And believe it or not there are invisible strings that tie us together. For me the invisible strings define my home…

At first Esfahan was my inner understanding (not what we would learn in our geography classes) of homeland then Then Tehran was included and later on I could feel the whole country being my home-land.

After getting residence in U.S. I got to know other people from Asia and was surprised with the level of similarity among Asian cultures. It has been easy to connect to Asian people and I felt my land is Asia. Nowadays America, Europe and Africa are all added to my definition of home or homeland.

Am I confusing you? (This is one of my specialty, making everybody). Now imagine this, Imagine being in a strange planet all by yourself, horizon is new, textures, colors, smells…you feel, uncomfortable, nervous and even scared. Creatures around you look different, act different and you have no way of understanding them. Now imagine a human walking on his feet and comes toward you. You are not alone anymore…you can transfer many un-spoken words just with a smile, just looking at him or her….don’t you think he is from your Home-Land
And it may sound crazy but sometime I have the feeling that my homeland is the universe. I am a citizen of the universe.

Thanks for your Gift Sheida

2007-09-21T00:22:00.000-04:00

Joost, Joost come here....He comes to the living room wondering what made me so excited this time of the night.
..
Come and see what Sheida wrote in her weblog. I translate Sheid's post for him.
and add: "I SHOULD have a weblog....I have been thinking of having one for two years now and last couple of days I have been thinking of very seriously."

Joost laughs and adds: "but you already have a weblog."
True...to be honest I have two weblogs and one shared one that adds them up to three...
I started one last year and one two years ago or so. I hardy recovered the passwords for this weblog.

Now I am in my old-new house. My first post was from last October....

Sheida one confession, you were the first one I wanted to inform about my weblog....but I never wrote the second one....Never until tonight...when I read your post.

Here I am, a girl who finally writes her second post with one year delay.
I will write. I can't promise it will be fun to read. I want to unload my restless busy mind here.

Thanks for your Gift Mrs Shin...

2006-10-02T21:20:00.000-04:00

Isn’t that crazy that I’ve always wanted to write a web log and I couldn’t. It was always something.

Life is too short to wonder……

I want to write in here from now on and let my thoughts rest in these lines and my restless mind breath for a moment.

Bahreh